dall' Italiano al Dialetto Bośàc'
Digitare una parola o una frase da tradurre in dialetto.
Miracol a Natáal
MIRACOLO A NATALE … O QUASI!
MIRACÒL A NATÁAL … Ü QUASI!
Pèna ca la mia sósèra en Paradìis la ruava,
ghéra sǜ l’ ǜs la mia mama ca i-le speciava:
“Cara, te se scià! L’era pó ùra!”, la diséva,
e ‘ntáat a-i le basava, e de gioia la piaigéva !
“Ven! Me da ‘ndáa ité sübèt dal nòs Signór:
al ga da dach en rèdès ; l’è, ϋ no, ol Creatór?”
Dito ‘n fato, i-è pasadi ité: “permès?
An garìs bisogn d’en piasé, sübèt adès!”
(… la mia mama, pór puìi cunfϋs,
da fal da parlée, la ghéva ca mϋs …
… con la mia sósèra al so fianch,
l’aris scaláat áa ‘l ol Monte Bianch !)
Se sentüut discǜtt en bèl momènt,
… sensa parolasci, sota ós,naturalmènt …
“Trìi pèer de scalfaròc ‘ par i angioléc’,
‘na cuèrta de lana par i póri véc’!”
E n’òtra cundiziù, vès u nò vès!
La creatura la podeva ca nàs ol dì stès
del so Fiöl destináat a salváa ‘l mònt …
dopo de Lǜu, almeno d’en segònt!
E iscé l’è stàcia: la nòsa rèdesa l’è nada,
dopo quatòrdes agn ca me la speciada,
òl di de San Stèfen pèna cuminciáat,
sóta en ciél de stéli trapuntáat!
Par tǜc’ ótri, n’augurio própi uguáal:
da vif con la stèsa gioia ogni Natáal
iscé coma nϋ me la pasáat
l’an ca ‘sto miracòl l’è capitáat!
ghe
avv.
ci, qui | ghe stòo = ci stò
Ol lambaròt el fìl de òor
Il lombrico e il filo d'oro
Ol lambaròt e ol fìl de òor
'l coràgio dè siguìi i própi sógn e dè esploràa 'l mónt.
Al ghera 'na òlta 'n lambaròt dè nóm Lǜis ca'l vìveva 'n d'èn bósch sóta deli fréschi fói dè nisciolèer.
Ol Lǜis l'era 'n lambaròt curióos e speciàal e 'l scavava 'ndèla tèera dapartǜt.
'Na nòc’ lè 'ndacdefó dal teré par vardàa li stéli 'ndèl cél e al 'na vist üna 'mbèlpóo-bèla a dàgió.
Sǜbet 'l Lǜis là tiratfò 'n s-cès: "sóo stüf dè dì tǜc' stès, ölarìsi vìif 'na vèntüra divèrsa dal sòlet".
'L dì dòpo 'ntàat ca'l scavava 'ndèl teré, là truàat 'n fìl dè òor ca'l lüśìva.
L'era iscé contèet e stüpìit ca là decìdüut dè 'ndàchréet par idìi 'nghée ca'l ruava.
"Che ròba 'l ghè sarà réet a stò fìl d'òor? Ghóo pròpi dè scùprìl!" là pensàat 'l Lǜis.
Là cuminciàat a rampègàa par rùàa sùra la tèera par siguìi 'l fìl dè òor ité par 'l bósch, i pràac’ e àach 'ndèna rógia bèlebée frésca. Ol fìl dè òor al finiva mài.
Lè stacia 'na vèntüra ecitànt da mài smentegàa.
Ol Lǜis là 'ncuntràat taac' animàai cóma li lümàghi, grìi, 'n paù 'mbèlpóo-bèl, coloràat e àa 'na sciguèta.
'Nòtro lambaròt 'l ghà regalàat aretüra di balii de zéneor gròs e bùu bunènti ca i ghà dàc' fòrsa par cuntinuàa 'l sò viàc’ ca l'era amò lónch.
Dòpo mìis dè speriènsi straordinari, 'l Lǜis là vist ca 'l fìl dè òor 'l finiva pròpi defò de lǜs dè 'na végia maśù bandunàda.
Ol lambaròt la picàat la pòrta e sǜbet 'na fata la ghà urìit.
La fata l'era òlta bèla e la sè fàcia idìi davéra coòntèta dè idìi ol Lǜis.
Con tàata sòrpresa la fata là ghà spiegàat al Lǜis ca ol fìl dè òor l'era 'n regàl ca lée la gheva fàc' par premiàa ol sò coràgio e la sùa òia dè aventuri.
"Öla!, che bèl, grazia, te fàc' bée!" là dìc' ol Lǜis con 'n grànt surìis.
Ol lambaròt al se rendüut cǜnt, ca'l bèl viàc’ ca l'eva fàc', l'era tǜt mèret sò, par vès curióos e dol sò coràgio.
L'importa ca quàat ca sè pìscen: sà 'n ghà 'l coràgio dè siguìi i nòś sógn e dè sploràa 'l mónt, 'n pö scùprìi róbi bèli bèlenti.
Iscé ol Lǜis lè tornàat àla sùa cà 'ndèl bósch contèet e sódisfàc' dèla sùa grànda vèntüra.
Rondini a bàs li desegna de ...
Rondini a basso designano di bagnarsi,rondini in alto indica che farà caldo
Tàat par tirà nòc'
Tanto per tirare notte
Tàat par tirà nòc'
'N bòt am gheva 'na vàca cèrva ca la neva òia de scorgnàa e quanca se 'ndava sóta par muigela gheva ol vìzi de spescia...Qunca s'li viavafò a fà bìif la scvalava coma 'na tùriscia; èn bèl dì de mars, la ghà scià la röda es scapiva a dala natüra; iscé am là mènada al tòr a fala manzìi.
Là tignüt ol prüm colp, am là mandada i mùut prégna pò lè pasatfò ol somartìi e ormai l'era scià Natàal ca la pasàat ol térmen e la cüminciava a steportàa.
'Ndèl gìr de pòoch dì là cuminciàat a mèt e pròpi la vigiglia dè Natàal, 'ntàat ca davi rigola, me'ncorgi ca la mòlàat i curdù e al péc' l'era bèl gròs.
Ala sira, prüma dè 'ndàa a durmìi, ndó gió 'n bòt 'ndèla masù aidìi; la cuminciava a baregàa, ormai l'era scià alórden.
Enchèla la se bütagió e la cumincia a punciàa e dala natüra vedi spuntàa i ungìi del pesciöl del vedèl ma l'era nòma üu, iscé òlti ité la manega e ghè ndóo èn dòs còla màa e sübèt trui l'òtro pè ca l'era oltàat 'nréet, góo ruàat a giràl e tiràlfò a pari dè l'orto.
Lóo lagada dai a punciàa 'mpóo, quanca ò idüut ca la fàava belebée fadiga, sò 'ndàc' a tó ol cubièt de corda de cànef e lò tacàat ai pée e 'ntàat ca la punciava tiravi a mi, iscé èn dè nàtem lè ütfò 'l vedèl.
Ghò liberàat ià ol nàas e la bùca da quai pilisini par fàl respiràa bée e pò aglóo tiràat ià denaz al vàca ca la se mèsa a lècal.
Ala domàa a bunura gò fàc' tetàa ol lac' colostro, l'era 'na vedèla bèla viscola.
