dall' Italiano al Dialetto Bośàc'
Digitare una parola o una frase da tradurre in dialetto.
Schitàc’
'L schitàc
'L schitàc' l'era 'na sòrt de canù-piscen a stantüf par fàa l'ària comprèsa ca 'l sparàva palotoli pisceni de stúpa o spàach mastegáat.
Par fàl-sǜ 'l sirvìva ´n tòchel de ràm de sambüghèr lónch 20/30 cm, gròs defò ognapòoch 2/3 cm, spazáat fò par bée itè-'mèz dal miòl .
L'amóor l'è còma ol vìi ...
L'amore è come il vino ...
L’AMÓOR L’È CÒMA ÒL VÌI … MA MIGA FINA A LA FÌI …
L’amóor l’è còma òl vìi,
èn resultàat difìcel da prividìi:
tèep e paziènsa par fal marüdàa,
dediziù santa par miga fal travacàa!
Da prüm, ol teré al va preparàat:
'n lüna giusta al và pudàat,
e i pài ca tüt i sostégn,
i va refondàac’ con impégn,
l’impégn cal ócor par truàa
dùu öc’ sincéer ca i üsa parlàa
coli paróli ca òl cṍor al dèta,
dülsi coma ‘na grata de üèta;
e pó ‘l vocór tra-fó òl stràm
parchè la vìit, còma l’amóor, l’à fàm!
E subèt dòpo òl teré al va aràat,
la tèra reòltada tüso èn cṍor ‘mbambolàat!
Adèss òl teré marüdàa al va lagàat,
sènsa prèsa, l’òroloc’ al va smorsàat:
la natüra e l’amóor i gà òl só pàss,
i srodóla li stagiù, sènsa fracàss!
Èn prümavéra li prümi grati li fiurìs,
èn giòentù i prüm basìi i rembambìs,
ma ghe amó da vich paziènsa e pregàa,
li grati e l’amór i pinciarói i-à ‘mó da fàa!
L’astàat, de la vita l’è òl sulstizi,
a la òia de amàa la ghè fa ol cumizi:
i gràa ai cumincia a ciapàa colóor
còl sùul che scòlda la vigna e i cṍor!
Ma la guardia bisogna miga sbasàa ,
la tompèsta la pó sempri ruàa:
cùntra la natüra e l’amóor la pó faà dàn
e mandàa a mónt li fadighi de l’àn!
Ma, sa con grazia e furtüna, te ghè la fée
ògni pèricol a tós fó di pée,
a Somartìi te podarée ruàa
e ‘na bèla vendemmia preventivàa!
Ótóri l’è òl mìis ca de bùna léna,
‘ndi ‘na giornada frèsca e seréna,
l’üa se tira giò e còn grazia pugiàda,
se la porta èn cantina e lì masnàda,
giò ‘ndèla tina se la mèt a fermentàa,
còma l’amóor ca l’à da sedimentàa
par filtràa òl cṍor da li impurità,
… e furnìi èn vinèl de gran qualità,
ca ‘n dèla bót al varà pompàat,
e al frèsch e al scür al varà lagàat
par fal marüdàa òl tèep giüst
iscé da afinàa i sapóor è ‘l güst,
iscé còma a dùu cṍor ca ‘nsèma i sé fónt
e ‘na nóva famiglia i mèt al mónt,
sènsa prèśa i dúarà fàa i prüm pàss,
tàati ólti vicevèrsa scusàss,
tàati ólti piàss la lèngua e tasìi,
tàati ólti dàss carézi e basìi,
parchè la vita la fa schèrs catìif
par tignìi òl fṍöch sempre vìif!
Ma la moràal de chèsta stòria,
ca ve préghi d’amparàa a memòria:
par salvàs, òl vìi al varà ‘mbutigliàat,
… ma l’amóor sempre lìber 'l va lagàat !!!
picà gió
v. tr.
picchiare, martellare | ‘l sùul al pìca gió = oggi il sole martella, non da tregua; picà gió ‘n giönṍc’ = sbucciarsi un ginocchio
Ól cervàt
IL CERBIATTO
´L CERVÀT
´L Cervàt 'n dì 'l ghà dìc' al pà Cèrf:
" Ti te sée pǜsée grànt e pǜ svèlt dei càa, ti te portèt di còrègn belebée grànc' ca te pödarisèt afróntài e scórentài, parché ducà te ghée iscé pùra ?"
'L pà Cèrf, 'ntàat chel grignàva, ´l ghè dìs:
" Ti te dìset bée, mè càar fiṍl, ma sò àach bée chè apèna i senti bagiàa, mi ciàpi, sò ca cóma, táata pùra ca'l mè vée da scapàa de corsa e dei mée còrègn 'l me vee ca gnàa en mèet."
Móràl dela fàola: Chi l'è purós de natüra 'l ghè-rua ca a guarìi.
Tàat par tirà nòc'
Tanto per tirare notte
Tàat par tirà nòc'
'N bòt am gheva 'na vàca cèrva ca la neva òia de scorgnàa e quanca se 'ndava sóta par muigela gheva ol vìzi de spescia...Qunca s'li viavafò a fà bìif la scvalava coma 'na tùriscia; èn bèl dì de mars, la ghà scià la röda es scapiva a dala natüra; iscé am là mènada al tòr a fala manzìi.
Là tignüt ol prüm colp, am là mandada i mùut prégna pò lè pasatfò ol somartìi e ormai l'era scià Natàal ca la pasàat ol térmen e la cüminciava a steportàa.
'Ndèl gìr de pòoch dì là cuminciàat a mèt e pròpi la vigiglia dè Natàal, 'ntàat ca davi rigola, me'ncorgi ca la mòlàat i curdù e al péc' l'era bèl gròs.
Ala sira, prüma dè 'ndàa a durmìi, ndó gió 'n bòt 'ndèla masù aidìi; la cuminciava a baregàa, ormai l'era scià alórden.
Enchèla la se bütagió e la cumincia a punciàa e dala natüra vedi spuntàa i ungìi del pesciöl del vedèl ma l'era nòma üu, iscé òlti ité la manega e ghè ndóo èn dòs còla màa e sübèt trui l'òtro pè ca l'era oltàat 'nréet, góo ruàat a giràl e tiràlfò a pari dè l'orto.
Lóo lagada dai a punciàa 'mpóo, quanca ò idüut ca la fàava belebée fadiga, sò 'ndàc' a tó ol cubièt de corda de cànef e lò tacàat ai pée e 'ntàat ca la punciava tiravi a mi, iscé èn dè nàtem lè ütfò 'l vedèl.
Ghò liberàat ià ol nàas e la bùca da quai pilisini par fàl respiràa bée e pò aglóo tiràat ià denaz al vàca ca la se mèsa a lècal.
Ala domàa a bunura gò fàc' tetàa ol lac' colostro, l'era 'na vedèla bèla viscola.
