LA LEGENDA DÈL MÈRLO

Tàat tèep fà ca l'era gnàa mò nasüut gnàa 'l pà

tüc' i mèrli i gheva li piümi bianchi coma 'n fior de mac'

ca i pareva puciac' gió ndèl làc',

iera  'm-macolac' e püur, prüma de vignìi scüur.

Pò 'n dì lè capitàat 'n fàto ca tüt la cambiàat !

Coma lè 'ndacia chèsta facenda al lè dìs la legenda

e se 'n póo de paziensa ghìi, chilò la scoltarìi!

Ol mèrlo al le sà che de fèorèr frec' al fà

e ca la nìif suspisa la vée gió  dal ciél  ca la pàr 'n vél,

lè a mò 'nvèrèn e al colt sà de stàa par pudìi campàa.

Par cercàa ol modo de scoldàa la gnada, 'ntóren 'l se varda

e da 'n téc', ilò apröf, 'l vìt a vigìi sǜ füm nigro da 'n camì bel nöof.

Ilò sura al se puguàat e subèt 'l se scoldàat,

iscé al ghè vée 'na gran pensada, chèl da fà ilò la sua gnada.

Adès lè ca pǜ 'n crüzi gnàa 'l gèlt, ilò sura al còlt, ol téep al pàsa svèlt,

ormai 'l fréc' e'l gèlt lè 'ndàc' e ol mèrlo 'l völ fàa 'n viac';

apèna fò da la gnada 'l fà 'na gorgoiada:

Iösösmaria, c'aróo büut, nigro coma 'n corf sóo ügüut !

Sóo ca pǜ bianch e püur ma sóo tüt scüur

li piümi góo de lavàa, ndèla rögia ò da prüàa

gió ndèl'acqua a nodàa ma ghè negòt da fàa,

li piümi nigri a la fìi ghóo de tignìi.

Da ilura, par incant tüc' i mérli iè nasüuc' nigri ma amò col sò cant.

Quanca 'l piöof gió 'ndèl'acqua deli pózzi amò i se möof 

ma noma per lavàs, ormai i ghà ca pü 'mèet de sbiancàs.

Ol sò bèch gialt le restàat bèl da idìi avèert o àa seràat.