dall' Italiano al Dialetto Bośàc'
Digitare una parola o una frase da tradurre in dialetto.
Fradèl dèla mia sorèla
'N fradèl de 'na mia sòrela
'Na òlta, ghera 'na fémna chè la se ciamàva Ida, l'era forbée di Piaa, ca la gheva ´n sòci de Sondri.
'N dì l'era ilò ai giardìi de Sondri a parlàa 'nséma a chèsto, e ´ndel fratèp al pasa da ilò ol Pedo di Bèca, cal'la cónós bée, i ghà li bàiti tacadi sǜ a Feit.
I 'ndava àa ca fàa patùsc ' 'nséma, quai olti si se rügat a itè ma pò ognantǜu i restàac' sül sò.
Embée, al ghè dìs: "Véila Ida, te m'evet pò dìc' chè te ghevet ca negǜu ma vedi chè te sée en bùna cumpagnia".
L'órs el tòr dèla Piana de Caiöl
L'orso e il toro della Piana di Caiolo
'N tòr l’à fàc' la rènga col órs, ca'l gheva 'n gràn stàzza,
parché al dava fastedi ai bes-ciàm dèla sùa razza,
al scorèntava vàchi, manzi, vedéi e ciunìi
sü ‘ndèli màlghi dèla Piàna, apröof al Püblìi.
E iscé, ‘na nòc' ca 'l ghéra la lüna tonda,
itè ‘ndèl bàrèch de müràca a forma rodonda,
'stì dùu bestiù, còli zàti giò bàs 'ndèla tèra,
i sé mès a fà sót par fafò a la guèra.
Quanca ‘l tòr, col sò crapù, l’à 'nviàat ià la sùa vendèta,
sü 'ndèli zàti l’órs al s’è 'ndrizzàat 'mpée par schivàa chèla saèta.
Però miga en prèsa abòt, par molàch ‘na zatàda
e iscé 'l s’è becàat ‘na treménda scorgnàda…
E giò 'ndèla tèera, sü ‘ndèli quatro zàti, stìnch l’è cródàat;
co'l tòr che “ùrca vàca” l’à mögiàat:
“stò diaólàsc, 'l me pàr da capìi,
l’è ‘na bèstiàscia de chili düri a murìi!”
Ilùra 'l tòr par finìfò la quistiù
l’è partìit de corsa a mò a saèta col sò crapù.
Ma ‘stà òlta l’órs, al s'è pü 'ndizzàat sü e giò bàs l'è rèstàat,
‘l tòr cùntra la müràca al la spatasciàat.
Stà storia al me l’à cuntàda el mè àaf caśèer,
'na sìra gèlta de ‘n mìis de ginèer.
Lüu al’èva scoltàda da ‘n vèc’ pastóor
ca ‘l ghèva la bàita sü en cöo ai Vitóor.
Adès, vargüu coli bràghi de fustàgn
al farà ol paragù coli rógni de ‘sti ültèm àgn
par scuprìi ca negòt de nöof al gh’è sü chèsta tèra:
la gèet la siguìta a rógnàa e a fàs la guèra.
E 'nscé trà chi ca i veisc e chi ca i pèert,
el s’è slungàat la fìla dei malcontèec',
propri coma la rènga trà 'l tòr e l’órs
ca chèstà storia di nòs vèc’ l’à öl fà cógnós.
Par fas conós da l'órs <-- clicca
link esterno - taglia sull'orso 1873/1887
feràda
(feràdi), s.f.
inferriata
Ol lambaròt el fìl de òor
Il lombrico e il filo d'oro
Ol lambaròt e ol fìl de òor
'l coràgio dè siguìi i própi sógn e dè esploràa 'l mónt.
Al ghera 'na òlta 'n lambaròt dè nóm Lǜis ca'l vìveva 'n d'èn bósch sóta deli fréschi fói dè nisciolèer.
Ol Lǜis l'era 'n lambaròt curióos e speciàal e 'l scavava 'ndèla tèera dapartǜt.
'Na nòc’ lè 'ndacdefó dal teré par vardàa li stéli 'ndèl cél e al 'na vist üna 'mbèlpóo-bèla a dàgió.
Sǜbet 'l Lǜis là tiratfò 'n s-cès: "sóo stüf dè dì tǜc' stès, ölarìsi vìif 'na vèntüra divèrsa dal sòlet".
'L dì dòpo 'ntàat ca'l scavava 'ndèl teré, là truàat 'n fìl dè òor ca'l lüśìva.
L'era iscé contèet e stüpìit ca là decìdüut dè 'ndàchréet par idìi 'nghée ca'l ruava.
"Che ròba 'l ghè sarà réet a stò fìl d'òor? Ghóo pròpi dè scùprìl!" là pensàat 'l Lǜis.
Là cuminciàat a rampègàa par rùàa sùra la tèera par siguìi 'l fìl dè òor ité par 'l bósch, i pràac’ e àach 'ndèna rógia bèlebée frésca. Ol fìl dè òor al finiva mài.
Lè stacia 'na vèntüra ecitànt da mài smentegàa.
Ol Lǜis là 'ncuntràat taac' animàai cóma li lümàghi, grìi, 'n paù 'mbèlpóo-bèl, coloràat e àa 'na sciguèta.
'Nòtro lambaròt 'l ghà regalàat aretüra di balii de zéneor gròs e bùu bunènti ca i ghà dàc' fòrsa par cuntinuàa 'l sò viàc’ ca l'era amò lónch.
Dòpo mìis dè speriènsi straordinari, 'l Lǜis là vist ca 'l fìl dè òor 'l finiva pròpi defò de lǜs dè 'na végia maśù bandunàda.
Ol lambaròt la picàat la pòrta e sǜbet 'na fata la ghà urìit.
La fata l'era òlta bèla e la sè fàcia idìi davéra coòntèta dè idìi ol Lǜis.
Con tàata sòrpresa la fata là ghà spiegàat al Lǜis ca ol fìl dè òor l'era 'n regàl ca lée la gheva fàc' par premiàa ol sò coràgio e la sùa òia dè aventuri.
"Öla!, che bèl, grazia, te fàc' bée!" là dìc' ol Lǜis con 'n grànt surìis.
Ol lambaròt al se rendüut cǜnt, ca'l bèl viàc’ ca l'eva fàc', l'era tǜt mèret sò, par vès curióos e dol sò coràgio.
L'importa ca quàat ca sè pìscen: sà 'n ghà 'l coràgio dè siguìi i nòś sógn e dè sploràa 'l mónt, 'n pö scùprìi róbi bèli bèlenti.
Iscé ol Lǜis lè tornàat àla sùa cà 'ndèl bósch contèet e sódisfàc' dèla sùa grànda vèntüra.
A chi de Büst e Galaráa ...
A quelli di Busto e Gallarate stringi la mano e lasciali perdere
Te de dàmen ...
Me ne devi dare molto più poco perchè non so cosa farci dentro di buono, altrimenti ne posso anche farne a meno
