'N tòr l’à fàc' la rènga col órs, ca'l gheva 'n gràn stàzza,

parché al dava fastedi ai bes-ciàm dèla sùa razza,

al scorèntava vàchi, manzi, vedéi e ciunìi

sü ‘ndèli màlghi dèla Piàna, apröof al Püblìi.

E iscé, ‘na nòc' ca 'l ghéra la lüna tonda,

itè ‘ndèl bàrèch de müràca a forma rodonda,

'stì dùu bestiù, còli  zàti giò bàs 'ndèla tèra,

i sé mès a fà sót par fafò a la guèra.

Quanca ‘l tòr, col sò crapù, l’à 'nviàat ià la sùa vendèta,

sü 'ndèli zàti l’órs al s’è 'ndrizzàat 'mpée par schivàa chèla saèta.

Però miga en prèsa abòt, par molàch ‘na zatàda

e iscé 'l s’è becàat ‘na treménda scorgnàda…

E giò 'ndèla tèera, sü ‘ndèli quatro zàti, stìnch l’è cródàat;

co'l tòr che “ùrca vàca” l’à mögiàat:

 “stò diaólàsc, 'l me pàr da capìi,

l’è ‘na bèstiàscia de chili düri a murìi!”

Ilùra 'l tòr par finìfò la quistiù

l’è partìit de corsa a mò a saèta col sò crapù.

Ma ‘stà òlta l’órs, al s'è pü 'ndizzàat sü e giò bàs l'è rèstàat,

‘l tòr cùntra la müràca al la spatasciàat.

Stà storia al me l’à cuntàda el mè àaf caśèer,

'na sìra gèlta de ‘n mìis de ginèer.

Lüu al’èva scoltàda da ‘n vèc’ pastóor

ca ‘l ghèva la bàita sü en cöo ai Vitóor.

Adès, vargüu coli bràghi de fustàgn

al farà ol paragù coli rógni de ‘sti ültèm àgn

par scuprìi ca negòt de nöof al gh’è sü chèsta tèra:

la gèet la siguìta a rógnàa e a fàs la guèra.

E 'nscé trà chi ca i veisc e chi ca i pèert,

el s’è slungàat la fìla dei malcontèec',

propri coma la rènga trà 'l tòr e l’órs

 ca chèstà storia di nòs vèc’ l’à öl fà cógnós.

Par fas conós da l'órs       <--  clicca

link esterno - taglia sull'orso 1873/1887