La gésa dèla Sasèla

Quànc' cà la Madona l'è 'ndàcia da l'Aziprevet a lamentàs,

lûü sübet l'è partit cóma 'n màt a remàa scià sàs,

parchè la Maria la gh'à dic' de fàa sǜ 'na gésa en so ónor,

sa'l voleva ca la ghe daves 'na màa a salvàa i pecatóor!

Ma 'l prevòst, ca al gheva la baga gròsa cóma 'na bót,

tücc i sàs ca 'l remava, a-i iè 'mpilava giò de sótt.

Al pensava: me la fa sǜ 'n riva a l'Ada, ca le piàa,

e me scusa de scavàa la rocia ca l'è 'n gràn trebülàa!

Ma la Madona, ca la voleva miga stàa giò 'n d'en foss,

de nòc la ghe spostava i sàs sǜ 'nsom al doss!

Quànc' ca stò miracol l'è ignüt a la lüus,

la géet fina giò 'n de la tèra la curvava òl müus!

E ognantüu, par fas perdunàa i so pecaac,

(parchè a i gieet de 'nbòt hai ne fava tacc),

chi portava na galina, chi 'n cunìcc,

e iscè la Gésa sa pudüut fala sǜ al ricc!

Prǜma ià fàc' sǜ 'n potente mür sènsa molta,

con le gràndi arcadi a forma de òlta;

pó con la gràn ripiena ià fàc' la piazza:

ca a vardass 'ntóren al pareva da vès sǜ 'na terazza!

E sùra 'stò bèl pianèl,

cóma la dic' la Vergine Maria,

i püsée bravi müradóor,

di nòš paes e àanch da via,

con gràn bravüra,

pazienza e poca spesa,

prüma de l'àn mila ieva già finit la Gésa!

Tüc' i Pelegrii ca li a-i pasava,

sèmpre a di sǜ 'n pater a-i se fermava:

la porta l'era sèmpre verta par dàch sostegn,

a l'anima pesanta de chi va e chi vegn!

E quànca la seva sgravada da ogni pecat,

la géet la se fermava defò en del sagrat;

la se vardava 'ntóren, Albosagia la vedeva;

 tàat l'era bèl chèl Paes che ogni ateo al credeva!

Albosaggia 21/09/2009 Paolo Piani