dall' Italiano al Dialetto Bośàc'
Digitare una parola o una frase da tradurre in dialetto.
Sóo ca 'ndàc' a scṍla
Sóo ca 'ndàc' a scṍla
Sóo nàsüut e visüut trà i cràp, ghò idǜut tàati róbi.
La mia màma la ma ´nsegnàat a onoràa ´l Signóor, ol mè pà 'l ma ´nsegnàat 'na ròba sücǜra, chèla dè vès e dè vìif da galantóm.
Ò ca cunusüut - ('l völeva dì da belebée aprṍof) - 'nòtra fémna al dè fó dèla mia.
Óo durmìit sǜ li tàoli dól baladù e sùra ´l muntù dól fée, fìna al dì dól mè matrimoni.
Quàata salǜt e quàata calma ghò üut; ò mài bégàat con negǜu, gné sò chée ca 'l völ dìi ´nrabbiàs o, sà me 'n rabbi sóo cóma ´l fǜlmen: dòpo la saèta ´l cél 'l torna sǜbet saré.
Òl màal d'orégi e la sùa cüura
Il mal d'orecchi e la sua cura
ÒL MÀAL D’ORÉGI E LA SÙA CÜURA
Al vè pararà ròp de l’òtro mónt
chèl cà ai mée tèep al sucedéva;
óli fàf n’esémpi cà ‘ndèl profónt
òl vòs cóor al streparà còma ‘na léva!
Mi tàati ólti ‘ndéli orégi ciapàvi
èn dolóor fòrt cà ‘l mè sturdiva;
specialmènt de Prumavéra me malàvi,
fórsi l’era ùtite, fórsi ‘nfiamaziù cativa!
La mia mama, l’era cà ‘n dotóor,
nòma fina a la tèrsa l’éva frequentàat;
mi piaigévi e piaigévi dal dolóor …
èn rimedi de córsa al vava truàat!
Li fémmi iló ‘ntóren, sèmpri i n’è séva
una pusè del libro, a sintìli parlàa:
ciàpa èn didàal, sóta óos li ghè diséva,
mètech gió òli e sùra al fóoch fàl scoldàa;
viégol-giò ‘nde l’óregia ’ntàat ca l’è fèrs,
te vedarée ca la ghè paśa ‘sta ‘nfiziù,
dach cà a tràa sa ‘l farà èn quai vèrs,
‘sto rimedi l’è ‘na gran binidiziù!
Còn tùt chèl cà da gióen óo patìit,
se fée meraveia sa adèss sóo rebambìit?
rifilàa
v. tr.
rifilare |rifilàa li scódesci = rifinire le “scódesci”
Ol lüf e l'agnèl
Il lupo e l'agnello
ÒL LÙF E L’AGNÈL
Réet a la riva del Dnèpr a bìif l’è ruàat
su sùra èn lupàsc da la Rùsia scapàat
e de la gió èn pòro agnilìi mòrt da la sìit
ca de l’Ucraìna, da atóor, capo l’era finìit.
Òl lupàsc sùbet ‘na scǜsa l’ha cercàat:
parchè ti la mia acqua te me ‘ntorbolàat?
E l’agnèl, tǜt strimìit: ma scùsem bée,
coma al pó dass sa bivi l’acqua dai töo pée?
La quistiù l’era trop ciara e evidènta,
ma òl lùf ca l’era usàat a dìi pàa a la pulènta
sènsa ca nugùu di sói i ris-ciava da cuntradìl:
ti te mée strogiàat l’acqua còl tò pìl!
E sùbet l’ha cuminciàat a sparàa bómbi,
de rèdes, femmi e vec’ a ‘mpinìi li tómbi:
iera tǜc’ ‘nfami travistìic’ da soldàat
tǜc’ criminai ca la sua acqua iéva ‘nvelenàat!
L’ha distrüt cà, géśi, teatri e botéghi,
parchè iera pieni de canù e motoseghi,
e sa tüt òl mont al dìs òl cuntrari …
l’è ‘na bala ca la val meno de n’urinari!
La sciaresèra
Il ciliegio
La sciaresèra
Òl Bundìi al gh’eva ‘na sciaresèra visìi a la strada e tüc’ i agn i rèdès ai ghe robava li sciaresi.
‘N'an la pensàat bèe da durmìi sóta a la sciaresèra, parché l’era de noc’ ca i ghe robava li sciaresi.
Pasàat òl tèep de li sciaresi al gha dic’ a la sua femma: Pierina ghò l’ò facia ‘n barba de gàt ai canaia, ai gha ca ruat a robam gnàa ‘na sciaresa.
‘Na noc’ sènsa lüna ‘n rèdès con la pila a fàa ciar e dùu con la rasega i gha taiàat fò la sciaresèra e ntàat ca sgrignozava ai diseva:
"Bundìi nùu chest’an ma ca maiàat li töi sciaresi, ma gnàa ti tèn mangiarée ca pǜ".
