dall' Italiano al Dialetto Bośàc'
Digitare una parola o una frase da tradurre in dialetto.
De me regord la sliza
De me regord la sliza
D’envèren quanca l’eva fiocaat i rèdès ai giügnava de fó a tiràs li boci de niif.
An se lagava dagió coi brasc slargàac’ par vidi la nosa forma sü 'ndèla niif e 'nse müsürava chi ca l’era püsé olt
Dopo me faava la sliza; sü'n dèl slitii quac’ cal ghe ne stava sü e i cülmartei ca se fava…..
L'apuntamèet
L'appuntamento
L'apuntamèet
L'è nòc', al piöof, 'l trùna,
al tompèsta, al tira 'l vèet
giüsto 'n póo... la campana la sùna,
'l pàr ca al cèsa... oh finalmèet !
La strada lè scüra, tüt lè 'n desèrt;
laigò 'n fónt a chèla scàala,
se vìt ol portaiöl de cà avèert
èn cà 'n ciarulìi fiòch cal bàala.
Sóo d'itè al ùs.. 'ndóo 'ndèla stansa
a piàa ... adasi ... Oh te sée tì ?...
Oh me amóor! Oh mia speransa!
Paulina mia! ... te sée tüt par mì!
Paulina ! laghèm, laghèm
sintìi 'l pàlpet dèl tò cöor...
brascem-scià, stréngem;
che 'ncantesem! che onóor!
Sü li téti, sü la tùa bùca,
Dio! che piasé...
Gnàch ai angei la ghe tùca,
gnàa 'n rè al sènt iscé.
Te sée la vita ca rèspiri,
te sée 'l mè ciél, tüta par mì...
Paulina!... Oh Dio ca spiri!
Paulina!... Mi móri... ohimì!
vèla
(vèli), s.f.
vela | càmbia vèla! = cambia atteggiamento!
Ol lambaròt el fìl de òor
Il lombrico e il filo d'oro
Ol lambaròt e ol fìl de òor
'l coràgio dè siguìi i própi sógn e dè esploràa 'l mónt.
Al ghera 'na òlta 'n lambaròt dè nóm Lǜis ca'l vìveva 'n d'èn bósch sóta deli fréschi fói dè nisciolèer.
Ol Lǜis l'era 'n lambaròt curióos e speciàal e 'l scavava 'ndèla tèera dapartǜt.
'Na nòc’ lè 'ndacdefó dal teré par vardàa li stéli 'ndèl cél e al 'na vist üna 'mbèlpóo-bèla a dàgió.
Sǜbet 'l Lǜis là tiratfò 'n s-cès: "sóo stüf dè dì tǜc' stès, ölarìsi vìif 'na vèntüra divèrsa dal sòlet".
'L dì dòpo 'ntàat ca'l scavava 'ndèl teré, là truàat 'n fìl dè òor ca'l lüśìva.
L'era iscé contèet e stüpìit ca là decìdüut dè 'ndàchréet par idìi 'nghée ca'l ruava.
"Che ròba 'l ghè sarà réet a stò fìl d'òor? Ghóo pròpi dè scùprìl!" là pensàat 'l Lǜis.
Là cuminciàat a rampègàa par rùàa sùra la tèera par siguìi 'l fìl dè òor ité par 'l bósch, i pràac’ e àach 'ndèna rógia bèlebée frésca. Ol fìl dè òor al finiva mài.
Lè stacia 'na vèntüra ecitànt da mài smentegàa.
Ol Lǜis là 'ncuntràat taac' animàai cóma li lümàghi, grìi, 'n paù 'mbèlpóo-bèl, coloràat e àa 'na sciguèta.
'Nòtro lambaròt 'l ghà regalàat aretüra di balii de zéneor gròs e bùu bunènti ca i ghà dàc' fòrsa par cuntinuàa 'l sò viàc’ ca l'era amò lónch.
Dòpo mìis dè speriènsi straordinari, 'l Lǜis là vist ca 'l fìl dè òor 'l finiva pròpi defò de lǜs dè 'na végia maśù bandunàda.
Ol lambaròt la picàat la pòrta e sǜbet 'na fata la ghà urìit.
La fata l'era òlta bèla e la sè fàcia idìi davéra coòntèta dè idìi ol Lǜis.
Con tàata sòrpresa la fata là ghà spiegàat al Lǜis ca ol fìl dè òor l'era 'n regàl ca lée la gheva fàc' par premiàa ol sò coràgio e la sùa òia dè aventuri.
"Öla!, che bèl, grazia, te fàc' bée!" là dìc' ol Lǜis con 'n grànt surìis.
Ol lambaròt al se rendüut cǜnt, ca'l bèl viàc’ ca l'eva fàc', l'era tǜt mèret sò, par vès curióos e dol sò coràgio.
L'importa ca quàat ca sè pìscen: sà 'n ghà 'l coràgio dè siguìi i nòś sógn e dè sploràa 'l mónt, 'n pö scùprìi róbi bèli bèlenti.
Iscé ol Lǜis lè tornàat àla sùa cà 'ndèl bósch contèet e sódisfàc' dèla sùa grànda vèntüra.
I aràns dendumàa iè òr, a mesdì iè argènt e a la sìra piómp.
Le arance al mattino sono oro, a mezzogiorno argento e alla sera piombo
Tráa giò e tra sü
In om l’è pasáat sota 'na finestra e la sentüut vargot cal pioeva giò e l’a dic’:
-chi l’e che tra giò?
-sóo mi che tra sü
