dall' Italiano al Dialetto Bośàc'
Digitare una parola o una frase da tradurre in dialetto.
Òl lüf travistit da pégora
ÒL LÜF VISTÌIT DA PÉGORA
'L lüf véc' l'era de pèsèm umóor.
'L s'era fàc' mal a 'na žàta e l'era ilò, ca 'l sè möeva ca pǜ tàat, bütàat gió sǜ 'na scàgna a dóndól.
L'è da 'na sitimàna ca 'l va ca pǜ gnàa a càscia.
Èn cà 'l gh'era pǜ nìent de maiàa e 'l so stómech 'l brontólava bélébée.
'Ngivinèi del Bosàgia
Ode a l'urinari
Ode all'orinale
PARCHÉ MÉE ABANDUNÀAC’ ?!
Tüt de biànch lacàat,
sèmpre nèt e urdinàat,
posàvi ité ‘ndèl cumidìi,
gió ‘nbas, deréet al spurtilìi;
e sa, ‘nvéci, al me tucava laoràa,
sóta al léc’ stavi tranquil a speciàa
fin ca òl sùul l’era ca levàat
e con l’acqua de la rógia vignivi lavàat!
Me presenti: sóo l’urinari,
reperibèl ogni nòc’, salvo straurdinari!
Fóo en servizi scrüpolóos e riservàat:
mai da la mia buca ‘na cùcola l’è scapàat!
Parchè nü urinari tüt me vedéva;
di nòs padrù tati róbi me conoséva:
li quistiù pusé intimi e delicadi,
a nü li podeva ca vèss piacadi!
Me seva , saparsòrt!, chèl ca i maiava,
a stranguiù, ü sa i lè mastegava,
sa i stava en buna salùt ü miga tàat,
sa i stava en pàas ü sa ieva rognàat;
me capiva àa de li stagiù ogni pasàc’,
sa li vachi iéra süci ü li fava làc’,
quant ca ‘nde l’ òrt l’era marüuc’ i zuchìi,
ü quanda li patati … ensema ai cudighìi!
Ma nùu, de tut chèl ca ‘l sucedeva ,
uficialmènt niént me vedeva:
en silénsi me fava la nòsa misiù,
tuso en prèvet che ricéef la confesiù!
E adèss, dopo ca par mila e pusé agn
ma sempri fac’ol nòs dovéer sensa lagn,
me sta abandunàac en mèz a la cunfusiù,
piée de ragnini, sensa n’óngia de compasiù!
A pensàa … da chèl ca se sènt al telegiornàal …
con tata géet che cupa, violènta e fa del màal,
… ‘mbé … a cérti crapi sènsa scervèl,
me pódariss benisèm fach da capèl!!!
en fò gió
avv
laggiù
Ol lambaròt el fìl de òor
Il lombrico e il filo d'oro
Ol lambaròt e ol fìl de òor
'l coràgio dè siguìi i própi sógn e dè esploràa 'l mónt.
Al ghera 'na òlta 'n lambaròt dè nóm Lǜis ca'l vìveva 'n d'èn bósch sóta deli fréschi fói dè nisciolèer.
Ol Lǜis l'era 'n lambaròt curióos e speciàal e 'l scavava 'ndèla tèera dapartǜt.
'Na nòc’ lè 'ndacdefó dal teré par vardàa li stéli 'ndèl cél e al 'na vist üna 'mbèlpóo-bèla a dàgió.
Sǜbet 'l Lǜis là tiratfò 'n s-cès: "sóo stüf dè dì tǜc' stès, ölarìsi vìif 'na vèntüra divèrsa dal sòlet".
'L dì dòpo 'ntàat ca'l scavava 'ndèl teré, là truàat 'n fìl dè òor ca'l lüśìva.
L'era iscé contèet e stüpìit ca là decìdüut dè 'ndàchréet par idìi 'nghée ca'l ruava.
"Che ròba 'l ghè sarà réet a stò fìl d'òor? Ghóo pròpi dè scùprìl!" là pensàat 'l Lǜis.
Là cuminciàat a rampègàa par rùàa sùra la tèera par siguìi 'l fìl dè òor ité par 'l bósch, i pràac’ e àach 'ndèna rógia bèlebée frésca. Ol fìl dè òor al finiva mài.
Lè stacia 'na vèntüra ecitànt da mài smentegàa.
Ol Lǜis là 'ncuntràat taac' animàai cóma li lümàghi, grìi, 'n paù 'mbèlpóo-bèl, coloràat e àa 'na sciguèta.
'Nòtro lambaròt 'l ghà regalàat aretüra di balii de zéneor gròs e bùu bunènti ca i ghà dàc' fòrsa par cuntinuàa 'l sò viàc’ ca l'era amò lónch.
Dòpo mìis dè speriènsi straordinari, 'l Lǜis là vist ca 'l fìl dè òor 'l finiva pròpi defò de lǜs dè 'na végia maśù bandunàda.
Ol lambaròt la picàat la pòrta e sǜbet 'na fata la ghà urìit.
La fata l'era òlta bèla e la sè fàcia idìi davéra coòntèta dè idìi ol Lǜis.
Con tàata sòrpresa la fata là ghà spiegàat al Lǜis ca ol fìl dè òor l'era 'n regàl ca lée la gheva fàc' par premiàa ol sò coràgio e la sùa òia dè aventuri.
"Öla!, che bèl, grazia, te fàc' bée!" là dìc' ol Lǜis con 'n grànt surìis.
Ol lambaròt al se rendüut cǜnt, ca'l bèl viàc’ ca l'eva fàc', l'era tǜt mèret sò, par vès curióos e dol sò coràgio.
L'importa ca quàat ca sè pìscen: sà 'n ghà 'l coràgio dè siguìi i nòś sógn e dè sploràa 'l mónt, 'n pö scùprìi róbi bèli bèlenti.
Iscé ol Lǜis lè tornàat àla sùa cà 'ndèl bósch contèet e sódisfàc' dèla sùa grànda vèntüra.
Chèl del büter lò vist ier, chèl del formai al vedi mài.
Quello del burro l’ho visto ieri, quello del formaggio non lo vedo mai
Se te gaìi
Trii veneti iè ndàc' en de 'na osteria a maiàa i a domandàat:
"Se te gaìi ?"
Ol padrù de l’osteria l’a capìit ca i öleva sèt gai, ilura l’è 'ndac' giò 'ndèl pulèr a töi, però la truat pena sées gai, e l’a pensàat da fa boi a la galina 'nsema ai gai, tat 'na olta còcia gal e galini i è tuc’ istèss
Quanca l’a portàat sü 'ndèl taol tüta sta roba i tri venec’ i è scapac’ de corsa, e lüu l’a dìc’:
"Ai s’e 'nencürgiüc’ ca una l’era 'na galina."
