Al dì de'ncöo

Al dì de 'ncöo lamentàs lè pècàat,
se stà tròp bée rispèt al pasàat
ma miga tüt al gira bée,
trop infesc sóta i pée. 

Col digitàl al va tüt 'mprèsa
ma sa vargót al va ca bée
le colpa del'App o dèla réet.

Lè ca pü coma 'na olta
ca sa 'l se rómpeva 'n ròp
sel giüstava de bòt;

Rót 'na stròpa del campac'
al prüm tósch de bedóla o de coler
a fan una növa l'era sübet fac'.

Adès sa te sée malàat te ghée oia a speciàa
sa 'nvece te sée sàa
ai te cór réet par ulìt cüràa.

I te fa crét ca te sée libèr e'ntàat
ai ti mèt ol cordaiól scià par ol col
a par pudìi laoràa.

Mèt i soldi sóta 'l mataràz o 'l paiù
i völ ca pü,
sül cünt corènt te de lagai sü.

A tì, par ol tò bée, na tèsera
ai te dà, pagàa iscé
al diventa quasi 'n piasé.

Quanca tüc' ai garà  la tèsera,
'n banca noma 'n nümer ai scrivarà,
iscé chi ca i giüga coi nümer i grignarà.

Chi ca iè gióen ai crès a sta manera
coma sa fös sempri prümavera,
noma i véc' ai pö ca pensaà cal sies véra.

'l ghè nè amò