La montàgna

Al pàr ca'l tàs la montàgna

ma ogni tàat la caràgna,

e nùu, del cambiamèet, 

'n völ dàch la cólpa al tèep.

Ma chi fiüm gròs 

iè i söo lagrimù, 

ca tròp spès i và adòs

a li cà gió 'nfont al tiradù.

Orami da parlee l'è restàda

e 'npóo tüta l'è franàda,

pǜ negüu ai fa 'n pàs

par fàa sǜ 'n müur de sàs.

Ià lagac' i véc' pastóor 

murìi da parlóor,

e li föi ai rèma ca pǜ, 

iscè de acqua li se 'mpiòmba sǜ.

Al se fà 'na diga 

ca la se ròmp sènsa fadiga,

tüt 'nsèma co'la tèera al partìs

e gió al piàa adòs a vargòt 'l finìs.

A i tòrènc' iè piée,

al crès sǜ de tüt a cuminciaa dai pée,

e nóma dòpo 'n quai lǜt

se provét a nètàa sǜ tüt.

Li vàchi la pastüra ià dè maiàa,

amò lasǜ ma de tornàa;

se me cüràa la montàgna,

'mpóo tüc' a'n ghè guadàgna.