dall' Italiano al Dialetto Bośàc'
Digitare una parola o una frase da tradurre in dialetto.
Fìi dè'nvèren
Fìi dè'nvèren
Sóo sücǜür ca trà i bósch ilò 'ntóren a Nèmbro al pòsa belebée ànèmi ca ià pèrcórs 'l lóor viàc’, vèrs la sìra dèla vìta, trà stì lṍöch.
Par 'ncùntrai l'è abòt vagabondàa itè par stì bósch 'ndéli sìri dè màars.
A l'ibrünìi, quànca 'l vèet lèger dèla sira, a inizi prümavéra, l'è bùu dè sügàa àa li làgrimi pǜsé dǜri, l'è fàcel sintìs adòs, 'ndèl scüur di tösch, li ànèmi dè antenàac', ca li gira e li se laga ninàa dal lengéer bufàa dèl'arièta amò 'mpóo fregia.
Noc’ Santa de Natáal
NOTTE SANTA DI NATALE
NOC’ SANTA DE NATÁAL
Quan’ ca l’Angel al ga parláat:
Ave Maria, piena di grazia
l’èsagera, lée l’ha pensáat …
ll Signore è con te!
Mi ricambi con tüt ol cór!
Tu sei benedetta fra le donne
… ol so müs l’ha pèrs colór…
e benedetto il frutto del seno tuo, Gesù!
li gambi li ghè se mesi a tremáa …
parché ol sò Giusep l’eva tignüt lontáa:
l’era stabilìit dal fidansamènt,
pusé che ‘n cuntràt, en giuramènt!
Ol sò morös l’ha fac’ ciamáa sü dü pée:
“’n’Angèl al ma dic’: en Rèdes te garée !
Mi te giüri ca tö mai tradìit,
ma ti, fa chèl ca la lege l’ha stabilìit!”
Pór Giusèp! Ol so cór al sfrigolava:
a salvala da sücüra mòrt , coma se fava?
Ma l’Angel en sógn, la nòc’ stèśa
al ga dic’ da tóla de gran prèśa;
ol nóm del Rèdes l’è già decìis,
la Sua misiù: portáa tüc’ en Paradìis!
La tua fèmna la da vèss Maria:
la mia Parola, la tua garansia!
L’è noc’: ol Bambin l’è náat!
Defó, tüt ol mont al té ol fiáat;
domatòst, quan’ ca ‘l süul al spuntarà
la Sua via crucis al cuminciarà!
La trèma la Madòna a ‘sto penséer,
parché en còr la intüis già ol sentéer:
ma adès fin ca la nòc’ la dura,
l’è nòma sua ‘sta Creatüra!
Pusé de dumila agn l’è pasáat,
e ogni an ol miracòl al se rinováat …
… e adès fin ca la nòc’ la dura,
l’è nòma mia, nòma tua, ‘sta Creatüra:
Lüu l’è nòs, adès l’è noma nòs!
Me pó basal a pü non pòs!
Adès, al lüm de ‘n ciel steláat,
adès ca ‘l tèep al se coma fermáat ……….
Gesú l’è ‘l fiöl ca te mai aüut,
l’è ol fiöl cáar ca te perdüt,
l’è ol fiöl ca te già cresüt:
adès ognantüu l’è Mama e Pà,
fin ca ‘sta Santa Nòc’ la durarà!
Bun Natáal a tuc’ - Paolo Piani 2018
Deuteronomio 22, 23-25
tirù
s.m.
tratto di strada lungo e diritto | ‘l tirù de Ardèn = il rettilineo di Ardenno
Ol lambaròt el fìl de òor
Il lombrico e il filo d'oro
Ol lambaròt e ol fìl de òor
'l coràgio dè siguìi i própi sógn e dè esploràa 'l mónt.
Al ghera 'na òlta 'n lambaròt dè nóm Lǜis ca'l vìveva 'n d'èn bósch sóta deli fréschi fói dè nisciolèer.
Ol Lǜis l'era 'n lambaròt curióos e speciàal e 'l scavava 'ndèla tèera dapartǜt.
'Na nòc’ lè 'ndacdefó dal teré par vardàa li stéli 'ndèl cél e al 'na vist üna 'mbèlpóo-bèla a dàgió.
Sǜbet 'l Lǜis là tiratfò 'n s-cès: "sóo stüf dè dì tǜc' stès, ölarìsi vìif 'na vèntüra divèrsa dal sòlet".
'L dì dòpo 'ntàat ca'l scavava 'ndèl teré, là truàat 'n fìl dè òor ca'l lüśìva.
L'era iscé contèet e stüpìit ca là decìdüut dè 'ndàchréet par idìi 'nghée ca'l ruava.
"Che ròba 'l ghè sarà réet a stò fìl d'òor? Ghóo pròpi dè scùprìl!" là pensàat 'l Lǜis.
Là cuminciàat a rampègàa par rùàa sùra la tèera par siguìi 'l fìl dè òor ité par 'l bósch, i pràac’ e àach 'ndèna rógia bèlebée frésca. Ol fìl dè òor al finiva mài.
Lè stacia 'na vèntüra ecitànt da mài smentegàa.
Ol Lǜis là 'ncuntràat taac' animàai cóma li lümàghi, grìi, 'n paù 'mbèlpóo-bèl, coloràat e àa 'na sciguèta.
'Nòtro lambaròt 'l ghà regalàat aretüra di balii de zéneor gròs e bùu bunènti ca i ghà dàc' fòrsa par cuntinuàa 'l sò viàc’ ca l'era amò lónch.
Dòpo mìis dè speriènsi straordinari, 'l Lǜis là vist ca 'l fìl dè òor 'l finiva pròpi defò de lǜs dè 'na végia maśù bandunàda.
Ol lambaròt la picàat la pòrta e sǜbet 'na fata la ghà urìit.
La fata l'era òlta bèla e la sè fàcia idìi davéra coòntèta dè idìi ol Lǜis.
Con tàata sòrpresa la fata là ghà spiegàat al Lǜis ca ol fìl dè òor l'era 'n regàl ca lée la gheva fàc' par premiàa ol sò coràgio e la sùa òia dè aventuri.
"Öla!, che bèl, grazia, te fàc' bée!" là dìc' ol Lǜis con 'n grànt surìis.
Ol lambaròt al se rendüut cǜnt, ca'l bèl viàc’ ca l'eva fàc', l'era tǜt mèret sò, par vès curióos e dol sò coràgio.
L'importa ca quàat ca sè pìscen: sà 'n ghà 'l coràgio dè siguìi i nòś sógn e dè sploràa 'l mónt, 'n pö scùprìi róbi bèli bèlenti.
Iscé ol Lǜis lè tornàat àla sùa cà 'ndèl bósch contèet e sódisfàc' dèla sùa grànda vèntüra.
Tráa giò e tra sü
In om l’è pasáat sota 'na finestra e la sentüut vargot cal pioeva giò e l’a dic’:
-chi l’e che tra giò?
-sóo mi che tra sü
