dall' Italiano al Dialetto Bośàc'
Digitare una parola o una frase da tradurre in dialetto.
Fémni dèla móntàgna
Fémni dèla móntàgna
Sóo sentàat sǜ 'ndi càap ca i vegneva ciamàac' “Pianei”, 'l vèet 'l pòrta 'l prüfüm de ümèt dèl'ültèma nìif ca lè réet a deleguàa e l'è órmài prónta a cét spàzi ali campanéli ca li sbögia la nìif.
Vardi i pràac’ èn bàs; cóma i camósc ca i se tée tacac' sü par i brìch 'npée.
I ghà 'l cólóor rǜgen dol vistìit 'nvèrnal. Tǜt 'l tàs.
Li róndeni iè amò èn viàc’ e li ruarà ca prǜma amò dè 'n mìis e pàsa.
Òl cavadèec’
Il cavadenti
Òl cavadèec’ dialetto di Giuseppe Rossi
Ma al le sa, sciór "Rima in Lella", ca l’è véc’ cóma ‘n bacüch, e al mèrita da vès casciàt ‘n galéra ?
Àsèn de natüra, cal vàghi a strepàa i sciüch, e miga a strepàa i dèec’ ‘n ‘sta manéra.
Par strepàm ‘n dèet col caröl, al ma mes tüt a tòch, la gingìva e ‘na quàrta pàrt de dentéra ?
Ah , sciór Lella ! l’è 'n gràn matòch, pègio de lüu al ghe ne ca pròpri davéra.
Sòo che parlàa de strepadèec’ ‘n masa (1), se diseva, 'na òlta, che 'sti dótór, o che strèpa òl dèet o la ganàsa;
ma lüu, sciór Lella, par mìga avìch la flèma (2) de fàa 'na de li dói cóma ai fa lór, al strèpa la ganàsa e i dèec’ ‘nsèma.
(1) in generale
Qui di seguito la versione originale della poesia di Carlo Porta:
El cavadent
Ma saal, sur rima in lella, che a dì pocch
el meritta da vess casciaa in galera?
Asen fottuu, ch'el vaga strappà i sciocch
e minga a strappà i dent in sta manera.
Per cavamm on dent guast, tramm tutta in tocch
la gengiva e on bon quart de restelléra?
Ah sur Lella! ona porca de tarocch
pesc de lüu no la gh'è propri davvera.
Soo che parland di strappadent in massa
se diseva ona voeulta che costor
o che strappen el dent o la ganassa;
ma lüu, sur Lella, per no avegh la flemma
de fà vuna di dò come fan lor,
el strappa la ganassa e i dent insemma
tórta
s.f.
torta
Ol lüf e l'agnèl
Il lupo e l'agnello
ÒL LÙF E L’AGNÈL
Réet a la riva del Dnèpr a bìif l’è ruàat
su sùra èn lupàsc da la Rùsia scapàat
e de la gió èn pòro agnilìi mòrt da la sìit
ca de l’Ucraìna, da atóor, capo l’era finìit.
Òl lupàsc sùbet ‘na scǜsa l’ha cercàat:
parchè ti la mia acqua te me ‘ntorbolàat?
E l’agnèl, tǜt strimìit: ma scùsem bée,
coma al pó dass sa bivi l’acqua dai töo pée?
La quistiù l’era trop ciara e evidènta,
ma òl lùf ca l’era usàat a dìi pàa a la pulènta
sènsa ca nugùu di sói i ris-ciava da cuntradìl:
ti te mée strogiàat l’acqua còl tò pìl!
E sùbet l’ha cuminciàat a sparàa bómbi,
de rèdes, femmi e vec’ a ‘mpinìi li tómbi:
iera tǜc’ ‘nfami travistìic’ da soldàat
tǜc’ criminai ca la sua acqua iéva ‘nvelenàat!
L’ha distrüt cà, géśi, teatri e botéghi,
parchè iera pieni de canù e motoseghi,
e sa tüt òl mont al dìs òl cuntrari …
l’è ‘na bala ca la val meno de n’urinari!
La cariöla
La cariöla i l’à ‘iventada na femna, ‘na olta ai portava la ròba con 'na barela, l’om denáaz e fa femna deréet.
‘ndi la femna la gha dic’ a l’om:
-met sota ‘na roda denaz en dela barela, isce te pödet laoráa da pat ti.
