La vistìna dèla spósa

Al ghera ‘na matèla ca l’eva da sposàs. 
Chèl dì l’era réet a cüsii ol so vistìit da spósa e a ‘n certo punto l’ha finìit ol rèf.
 L’era propi 'nsürida, ma, tüt a ‘n trato, la vìt giò bas 'na spölèta de rèf; al l’è rèma sü e la dìs:
” ma varda l’è dol stès colóor!”
Tüta contèta e stüpida la ‘nfila la gügia e ‘na gügiada réet a l’otra, la finìs da fa sü la sua bèla vistìna.
Ol dì de li nozi, la matèla l’era tüta orgógliosa en del so vistìit da spósa.
Ma, quant ca l’era ité 'n géśa con i pareec’ e amis tüc’ entóren, propi entàat ca l’era reet a di ol so “si”, ol vistìit al s’è descüsìit en d’in ato e al ghè ngnüt gió de dos…La spósa la se truada en petacola è tüc’ i è saltàac’ fó a grignàa.
L’era stac’ l’orco, ca al s’era fàc’ te ‘ndèl fil e sül pü bèl, al s’era desfac’ gió, par bürlàs de  la poora spusina.