ÓL SCOSÁAL DÈLA NÒNA

Ol scosáal de la nòna l’era n’istituziù,

tüti a-i le portava, sènsa fáa eceziù:

al fava mila servizi, mila mèrec’ al ghéva,

gnáa da la fèsta, fan a meno ‘spodeva!

 

Prüm de tüt la vistina al riparava,

ca sóta de lüü quatada la stava,

‘mpǜ al ghéva ‘na bèla scarsèla,

‘ndùa mèt-gió ol panèt e la mèla;

 

Al sirviva da guant par ciapáa en máa

‘na padèla scotèta, da sùra ol fugláa,

e quai bòt par sügac-gió a ‘n rèdes i gutulù

quancà ‘l se fava ciapáa da la pasiù,

 

ù netàc-gió ol müsìi stróc e süáat,

parché senò la mama la garìs baiáat …

(… al gheva a ‘n’anèma delicada

‘sto tochèl de stofa en vita ligada!);

 

ù fai giügà a Momòo cèt!

col scosáal sül müs, töö e rimèt,

ù piacai sa en forèst al ruàva,

col quatàch sóta la facìna spàva.

 

Ma tüc’ i dì al regalava ‘na nuvità,

'n rimedi sücüur par ogni necessità:

al sirviva par tó-fó i ööf da la gnada,

e portai a cà sènsa fáa ‘na fritada,

 

o spostáa i puìi de sciüta, pèna sgüsciáac’,

par salvai da la rabbia dei gai spodestáac’!

(… al ghè voleva bée a ogni animáal

‘stò pöor, modèst, ǜmel scosáal !)

 

E, ‘nsèma, al fava sirvizi da cistìi

par portáa a cà verzi, pòmates e züchìi;

par remáa póm e pir sóta la pianta crodáac’,

dac’ gió prüma ca tüc’ a-i fóss marüdáac’.

 

En pǜ, quant ca ‘l frec’ al ruava

par la legna dèl fööc, da cavàgn al fava,

ma áa da bufèt, par la brasa ravivàa

sa la fiàma l’era smòrsa 'n dèl fugláa.

 

Con en colpèt da piàch, sènsa fàs notáa,

ol tàol al puliva sa ‘l Preòst ù ‘l Capeláa,

a-i ruava, a l’impruvisa, la cà a binidìi,

con la scüsa de tastáa 'n gót dèl nòs vìi !

 

Ma i scosài de li nóni, ligáac’ scià par mèz,

iè pasáac’ de moda urmai da ‘n gran pèz,

parché li nóni moderni, stém a sintìi,

iè quasi sempre tacadi … al telefunìi !

 

Vedi anche qui