L’AMÓOR MARǛUT

L’amóor da véc’  l’è püsé profónt,

l’amóor da véc’  l’è püsé redónt:

de la gioventù i spìgoi l’ha perdǜut,

l’è diventàat püsé mòrbi, pusé marǜut!

Al ghà n’òtro prufùm, n’òtro saóor

quant ca l’è stagiunàat, stò amóor;

còma èn formai magro e smasìit, 

al se presènta  l’amóor véc’: fiurìit!

Tüso en cimènt armaàt al divènta,

sa ‘nsèma sà maiàat mèla e pulènta:  1)

i trebüléri l’amóor fiach i lè smòrsa,

chèl profónt trèi ólti i lè renfòrsa!

Àa ca spizzolàs sa urmai ‘mparàat,

a spizzolàs sènsa vìi rognàat;

ma al ghè ól  gèrli de paziènsa,

da tüti dói li part, sènsa diferènsa:

ma l’amóor vèc’ li ‘nfinàazi  l’ha ‘mparàat

al sà quanda  la lèngua tignìi ligàat,

quanda lagàa ‘ndàa l’acqua èn gió, 

e quanda da la màa ‘na carèzza tiràa-fó!

E quànt ca la carga di àgn la se fa gréva,

èn dùu metà del pées al se léva:

mi fóo chèsto, ti te fée chèl,

fàa li róbi a mèz l’è própi bèl!

1) mèla e pulènta – oppure pàa e mèla: significa un mangiare magro, 

senza companatico; è una metafora per indicare i sacrifici fatti.

'l ghè nè amò